San Bartolomé kent twee totaal verschillende landschappen: noordwaarts het gebied van El Jable, een strook van kiezelzandachtige aarde, afkomstig van de zeebodem, die loopt van Famara tot de zuidstranden en waar de tuinderij het goed doet op de voedingsstoffen die werden aangedragen door de zee. El jable strekt zich van de noord- naar de zuidzijde van het eiland uit als een golvend laken van sappige bataten, honing- en watermeloenen, en kikkererwten, omzoomd met de onmogelijkste gewassen en eindigend aan de warme stranden.
Aan de zuidkant komen we bij La Geria, met her en der verspreid de kleine huisjes, in schril contrast met het stadscentrum van San Bartolomé. Het Casa Ajei, nu cultureel centrum, en het Casa del Mayor Guerra, opgenomen op de monumentenlijst, zijn twee belangrijke gebouwen uit het monumentaal erfgoed van dit stadje, dat de bezoeker als eerste zal leren kennen, want hier ligt de internationale luchthaven van Guacimeta. Bijna precies op het geografisch middelpunt van het eiland, bij de door onderaardse grotten ondermijnde Mozaga, staat een beeldhouwwerk als eerbetoon aan de landbouwers van Lanzarote. Het werk, ‘Vruchtbaarheid’ genaamd, van de hand van César Manrique, staat dicht bij het Casa del Campesino.
Dit laatste is een replica van een volkshuisje en dient tot onderdak van een ambachtscentrum en een restaurant met traditionele keuken. La Geria verrijst als een vegatief wonder temidden van de vulkanische droogte. In de strijd om te overleven creëerde de tuinder hier niet alleen dit menselijk en ambachtelijk landschap dat zich, natuurlijk groen verlicht, aan ons voordoet als een waar kunstwerk, maar hij vermocht zelfs om op deze asgrond één van de meest geapprecieerde wijnen van de Canarische Eilanden te bouwen. Langs de route kunnen de voor het publiek openstaande bodega’s worden bezocht, met altijd op de achtergrond de uitgestrekte vuurmonden van de Timanfaya.