DE 19DE EN 20STE EEUW

Als gevolg van de toenemende welvaart vestigden zich na de Spanjaarden veel andere nationaliteiten op de Canarische Eilanden, waaronder Fransen, Engelsen, Ieren en Scandinaviërs. De eilanden werden in 1821 een Spaanse provincie met Santa Cruz de Tenerife als hoofdstad. In het midden van de 19de eeuw werd de archipel tot vrijhavengebied verklaard, waarna de in- en uitvoer van allerlei producten snel stegen. De havens van Santa Cruz en Las Palmas moesten zelfs meermalen worden vergroot. In 1927 werden de eilanden verdeeld in een westelijke en een oostelijke provincie. Tenerife, La Palma, La Gomera en El Hierro behoren tot de eerste; Gran Canaria, Fuerteventura en Lanzarote tot de laatste.

Voor het begin van de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) was Francisco Franco door de republikeinse regering als militair gouverneur naar de eilanden weggepromoveerd. Tijdens een ontmoeting met zijn officieren in het bos van La Esperanza op Tenerife besloot generaal Franco in opstand te komen tegen de Volksfront-regering in Madrid. Hij behaalde uiteindelijk de overwinning en maakte later van Spanje een dictatoriale staat. Na Franco's dood in 1975 werd Spanje een parlementaire democratie. Tegenwoordig vormen de eilanden een autonoom gebied binnen het Spaanse staatsverband. In de jaren tussen 1950 en 1970 vond op de Canarische Eilanden een snelle uitbreiding van het toerisme plaats. Er werden toen talloze hotels en toeristencentra gebouwd. Nu is het toerisme de belangrijkste bron van inkomsten voor de archipel.