OUDHEID EN MIDDELEEUWEN

Omstreeks 30 v.Chr. stuurde koning Juba II van Mauretanië, een deel van het toenmalige Romeinse Rijk, uit handelsoverwegingen een expeditie naar de Canarische archipel. Er zouden grote honden aangetroffen zijn. De Romeinse schrijver en natuuronderzoeker Plinius de Oudere noemde de eilanden daarom Insulae Canium, Hondeneilanden. Deze naam werd later verbasterd tot Islas Canarias ofwel Canarische Eilanden. Na die expeditie raakten de eilanden opnieuw in de vergetelheid; in de Middeleeuwen lagen ze immers buiten de gebruikelijke zeeroutes. Toch werden ze in de 13de en 14de eeuw verscheidene malen aangedaan door Genuese, Portugese en Spaanse zeevaarders. In 1312 bezocht de Genuees Lanzarote Malocello enkele van de oostelijke Canarische Eilanden. Aan één gaf hij zijn eigen naam: Lanzarote.

Ook andere schepen bereikten de eilanden, maar namen ze evenmin in bezit. Ze dreven er wel enige handel en vooral de Mallorcanen maakten jacht op de oorspronkelijke bewoners: de Guanchen. Voor deze grote en stevig gebouwde mensen was een goede prijs te krijgen op de slavenmarkten in Zuid-Europa en het Nabije Oosten.